شهر یک میلیون نفری زاهدان   که طبق نظر بسیاری از شهر شناسان و کارشناسان  دهمین کلانشهر کشور بشمار می آید  را می توان  بزرگترین گورستان  شهری کشور و حتی دنیا دانست.

 بطوریکه   طی دوسال اخیر سرتاسر شهر  مملو از تصاویر  مردگان است خیابان ها کوچه ها   مکان های علمی تفریحی و خرید بنام مردگان  نامگذاری گشته   و بیشترین بودجه به   مزار شهدا اختصاص یافته   بطوریکه  اگر شخصی  تازه وارد زاهدان شود و سری  به فلکه پنج راه بسیج این شهر بزند   نمی تواند گورستان واقع در آن منطقه را از کافی شاپ رو باز تشخیص دهد زیرا   چراغ های رنگی مختلف و تزیینات   فراوان  گورها   با مکان   مورد نظر اختلاف دارد .

اما  اگر کمی آن  طرف  تر نگاه کنیم در کنار گورستان شهدا   گورستان دیگریست که متعلق به  غیر شهداست    در این قبرستان    که چیزی جز معتادین و سگ های ولگرد و زباله   جلب توجه نمی کند و حتی  یکی از مسئولین درجه پایین هم حاضر نیست سری به آنجا بزند   سه شهید  بلوچ   بنام های "شهنوازی " "براهویی " و "گرگیچ " که در جنگ ایران  و  عراق برای همین مملکت و سرزمین  کشته شده اند  بی توقع و  در گمنامی   در خاک آرمیده اند  . تا هر بلوچی که  از آنجا بگذرد بداند چرا 28 سال از سرتیپ خلبان میرمرادزهی یاد نکردند و    برای  پاسداشت     نامش جایی را نامگذاری ننمودند   تا بلوچ  بداند چرا عکس شهید بلوچ ملکشاه نارویی را در ورودی  فلکه میرجاوه کندند و عکس یکی از شهدای  اخیر زابلی  را زدند آیا همین است صداقت   مسئولین که اینهمه دم از شهید و شهید پروری می زنند  ؟ آیا همین است جایگاه شهدای بلوچ؟  

کجایید ای شهیدان خدایی

بلا جویان دشت کربلایی

کجایید ای سبک بالان عاشق

پرنده تر زمرغان هوایی